Vrijwilliger in de kijker

Chris Van Renterghem (65 jaar) is een vrijwilliger van het eerste uur. Toen hij op 1 januari 2017 op pensioen ging, zocht hij een andere invulling van zijn tijd. Met zijn liefde voor rijden en sociale vaardigheden was chauffeur bij Hop-in hem op het lijf geschreven.

“Ik ben op pensioen gegaan, en de week erna zag ik in het ledenblad van de Liberale Mutualiteit dat ze chauffeurs zochten bij Hop-in. Onmiddellijk wist ik dat dat iets voor mij was. Ik rijd enorm graag met de wagen, ben een sociaal persoon en wou absoluut onder de mensen blijven.” Dagelijks rijdt Chris mensen rond, twee ritten per dag en “dat vult mijn agenda goed. Ik kom op ongeveer 35 ritten of tweeduizend kilometer per maand.”

Hart luchten

Chauffeur worden bij Hop-in om geld te verdienen vindt Chris geen goede motivatie: “Blijf dan maar beter thuis. Je moet het doen met hart en ziel. Het is een mooie job maar ook vermoeiend want soms is het mentaal zwaar.” Chris praat gemakkelijk over moeilijke onderwerpen, zo weet hij ook graag wat de mensen hun problemen zijn. “Als ze weten dat ze erover kunnen spreken, voelen ze zich meteen comfortabeler. Ze willen ook vaak hun hart bij me luchten, dat geeft veel voldoening.”

“Ik heb ooit eens een mevrouw gehad die me tijdens een eerste rit haar hele leven vertelde. Iets wat ik nooit zou doen tegen een onbekende. Af en toe moet ik toch even slikken. Zo had ik ook eens een mevrouw die euthanasie had aangevraagd. Ik was daar nog nooit mee in contact gekomen maar doordat die mevrouw me haar verhaal vertelde, begreep ik haar. Op het einde van die rit, zat ze te huilen en bedankte ze me om te luisteren. Blijkbaar kon ze nergens anders haar verhaal kwijt omdat niemand wou luisteren. Soms maak ik ook herkenbare verhalen mee. Ik moest iemand die kanker had naar de bestraling brengen. Ze had hetzelfde type als mijn vriendin had gehad. Dat doet dan wel een beetje pijn. Maar door daarover te vertellen, voel je meteen een klik. Ik doe maar twee ritten per dag, toch kom ik ’s avonds soms doodmoe thuis, gewoon van te luisteren.”

Bestralingsmachine

Hij vindt het belangrijk om mensen die ziek zijn, als normale gezonde mensen te behandelen. “Ik had vroeger een invalide vriend, en als mensen hem als invalide behandelden kon hij daar echt kwaad van worden. Hij wou als een gewone persoon behandeld worden. Ik probeer dat dus nu ook altijd te doen.” Zo creëerde Chris al verschillende vertrouwensbanden en heeft hij zelfs al vaste cliënten. “Ik heb iemand die altijd specifiek naar mij vraagt en zelfs zijn afspraken bij de dokter plant naargelang ik vrij ben of niet.” Chris probeert betrokken te zijn in hun leefwereld. “Ik moest eens een persoon naar het AZ Sint-Lucas brengen voor een bestraling. Omdat ik zo’n machine nog nooit had gezien, vroeg ik aan de verpleegster of ik de bestralingsmachine eens mocht zien. Toen de laatste patiënt buiten was, riep ze me binnen en legde ze mij alles uit. Dat is heel interessant want zo kan ik mensen geruststellen als ze voor de eerste keer naar een bestraling moeten omdat ik kan uitleggen wat er gaat gebeuren. Dat is veel waard.”

Chris is heel graag chauffeur bij Hop-in. “Het zijn in feite allemaal vrienden geworden. Als er iets is, bellen ze rechtstreeks naar mij en ik moet dat dan doorbellen naar Hop-in.” Hij wil chauffeur blijven tot hij het niet meer kan. “Ik voel me heel goed bij Hop-in. Ik hoor ook van veel mensen dat Hop-in de beste hulp is. Ik voel me hier heel gelukkig.”

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑