Vrijwilliger in de kijker

Of we Yvan De Bruyne (70) mogen interviewen voor deze rubriek? “Ja hoor, maar enkel tussen 10u15 en 11u15. Ervoor en erna moet ik rijden voor Hop-in. Net zoals de politiekers of filmsterren mag je me komen interviewen maar enkel tussen bepaalde uren.”

Yvan heeft redelijk wat ritten op zijn agenda staan. “Deze morgen heb ik een man naar Buggenhout gebracht. Straks heb ik een andere rit en daarna moet ik die man terug gaan ophalen in Buggenhout. Het is heel druk. Ik heb bijna geen enkele dag vrij.” Hij doet ongeveer veertig ritten per maand voor Hop-in maar met heel veel zin. “Ik doe het heel graag. Ik zou het niet kunnen missen, echt waar!”

Versperde doorgang

 “Ik heb altijd een drukke job gehad als veearts. Ik reed veel en graag met de wagen en kwam bij de mensen thuis.” Toen hij drie jaar geleden op pensioen ging, zag hij het niet zitten om hele dagen thuis te zitten. “Ik heb een grote tuin met veel werk maar toen het winter werd, wist ik echt niet wat doen. Toen zag ik in het ledenmagazine van LM dat Hop-in vrijwilligers zocht. Een maand later deed ik mijn eerste rit.”

De eerste ritten voor Hop-in staan nog goed in Yvan’s geheugen gegrift. “De allereerste keer vergat ik de kilometers te rekenen tot aan mijn huis. Dat zal ik nooit vergeten. Bij mijn derde rit moest ik een man van Temse vervoeren. Die meneer zat in een rolstoel en woonde in een appartement. Toen ik hem naar buiten wou duwen, bleek dat hij niet door de deur kon. Een tafel versperde de doorgang. Ik moest beginnen verhuizen om buiten te geraken. Eenmaal buiten zette ik hem in de lift en duwde ik op het knopje. Daarna moest ik met de trap naar beneden want ik kon er niet bij.” (lacht)

Zeshonderd ritten

Op twee jaar tijd reed Yvan al meer dan zeshonderd ritten voor Hop-in. “Van al die ritten heb ik maar één keer iemand gehad waarmee ik niet meer wou rijden. Over het algemeen zijn het heel aangename mensen.” Ook alle leeftijden komen aan bod. “De jongste passagier was amper vijf jaar, de oudste 97. Wekelijks doe ik boodschappen met een 92-jarige man, voordien deed ik nooit boodschappen.”

Yvan vervoert vaak dezelfde mensen. “Op maandag, woensdag en vrijdag rijd ik rond met een mevrouw uit Sint-Niklaas. In de loop der tijd heb ik haar zien openbloeien. De eerste keer dat ze instapte, durfde ze haar mond bijna niet open te doen.” Chauffeur zijn bij Hop-in is soms emotioneel zwaar. “Ik heb een man zwaar zien aftakelen. Toen ik later hoorde dat hij gestorven was, ben ik naar zijn begrafenis gegaan.”

Niet rijk

“Ik heb eens iemand aangeraden om ook chauffeur te worden. Maar na één keer gaf hij er de brui aan. Hij moest te vaak wachten en klaagde dat het niets opbracht. Ja, wat wil je? Het is vrijwilligerswerk. Je wordt daar niet rijk van.” Yvan is graag vrijwilliger voor Hop-in. “De mensen zijn heel dankbaar. Ik hoop dat ik het nog een paar jaar kan doen.”

“Weet je wat ik soms jammer vind? Dat de vrijwilligers elkaar niet kennen. Als er vanuit Hop-in iets wordt georganiseerd, komen daar te weinig vrijwilligers op af. Daarvoor is deze rubriek wel ideaal. Zo leer je eens iemand kennen.”

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑