“We moeten meer uit ons kot komen om mensen te helpen”

José Vanderbruggen (74) uit Zottegem is vrijwilliger bij Hop-in, de vrijwilligersorganisatie van LM Oost-Vlaanderen. Hij was een van de eerste vrijwilligers voor Hop-in. “Ik probeer een luisterend oor te zijn voor de mensen die ik vervoer.”

Van bij de oprichting van Hop-in in 2017 was José Vanderbruggen al vrijwilliger. “Ik heb lang gewerkt als boekhouder voor een bedrijf in Brussel. Ik nam steeds de auto om mij te verplaatsen, waardoor ik veel rijervaring had. Ik ging met pensioen en ik was bang om in een zwart gat te vallen. Zo heb ik contact opgenomen met LM Oost-Vlaanderen. Zij hebben mij doorverwezen naar het toen pas gestarte Hop-in en zo ben ik vrijwilliger geworden.”

De eerste rit

José herinnert zich zijn eerste opdracht voor Hop-in nog goed. Hij moest iemand vervoeren die net uit het ziekenhuis kwam. “Die persoon was zwaar gekwetst door een auto-ongeluk en had iemand nodig om hem naar zijn werk te brengen. Ik weet nog dat ik zenuwachtig was. Bij het eerste contact probeerde ik om het ijs te breken door te praten over allerlei onderwerpen. Dat doe ik nog steeds, zodat de personen zich comfortabel voelen.”

Vertrouwen

“Ik vervoer soms mensen die radiotherapie nodig hebben tegen kanker. Soms moeten die mensen 35 keer naar het ziekenhuis voor een bestraling. Na een tijdje krijg je een band met die mensen en bouw je vertrouwen op. Ik probeer vooral te luisteren en de mensen moed in te spreken. Soms storten ze hun hart eens uit. Dat hoort bij het vrijwilligerswerk. Eens die mensen geen bestralingen meer nodig hebben, verwatert het contact. Dat vind ik jammer, want ik wil graag weten hoe het gaat met hen.”

Toekomst

José haalt veel voldoening uit het vrijwilligerswerk. “Ik doe het heel graag, want je krijgt veel erkenning voor je inzet. Af en toe krijg ik een cadeautje (lacht). Als José een tijdje geen opdrachten heeft, komt de angst voor het zwarte gat terug. “Dat houdt mij nog altijd bezig. Ik wil echt niet in een zwart gat vallen. Je probeert jezelf op alle mogelijk manieren bezig te houden. Maar ik heb sociaal contact nodig.”

“Tot nu toe lukt alles nog. Ik ben onlangs 74 geworden. Ik denk dat ik het nog drie jaar ga doen, maar mijn gezondheid moet het toelaten. Alleen vind ik het verkeer druk. Jongere mensen hebben tegenwoordig weinig geduld en zijn heel erg opgejaagd in het verkeer. Ik begrijp dat ergens wel, want jonge mensen staan onder enorme druk, maar ik vind het niet aangenaam.”

Ten slotte wil José nog een goeie raad meegeven. “We moeten meer uit ons kot komen om mensen te helpen.”

“Als jij iemand kan helpen, waarom zou je het niet doen?”

Rita Laceur (66) en haar man Ruud Klerkx (72) uit Lokeren zijn samen vrijwilliger bij Hop-in, de vrijwilligersorganisatie van LM Oost-Vlaanderen. Naast hun werk als chauffeur proberen ze voor mensen te zorgen. “Wij zijn pas gelukkig als we onder de mensen kunnen komen.”

Ze kunnen niet stilzitten. Ruud en zijn vrouw Rita zijn altijd druk in de weer. Ruud: “Nadat ik op pensioen was gegaan, dacht mijn vrouw dat ik in een zwart gat ging vallen. Als koppel moeten wij steeds iets om handen hebben.” Daarnaast hebben Rita en Ruud nood aan sociaal contact en willen ze steeds nieuwe mensen leren kennen. “Als gepensioneerden vinden we het leuker om iemand te helpen dan om alle dagen thuis te zitten. Wij zijn pas gelukkig als we onder de mensen kunnen komen.” Ruud las het ledenmagazine van LM Oost-Vlaanderen en zag de oproep om vrijwilliger te worden. “Ik dacht onmiddellijk: dat is iets voor ons.” Het koppel ging samen naar een infodag van Hop-in in het cultureel centrum in Lokeren. “Sindsdien hebben we ons opgegeven als vrijwilliger.”

Dementie

Rita: “Ik heb lang een demente vrouw gezelschap gehouden die nog thuis woonde met haar man. Als die man eens weg moest dan belde hij naar mij. Ik nam de vrouw dan mee om eens te gaan wandelen of we keken samen televisie.” Om goed voor de vrouw te kunnen zorgen, volgde Rita en haar man samen een opleiding over hoe je moet omgaan met iemand die dementie heeft. “Ik wist dat het soms niet makkelijk ging zijn en dan vond ik het niet meer dan normaal om die cursus te volgen, zodat ik goed was voorbereid.” De dame met dementie zit nu in een woonzorgcentrum. “We hebben wel nog veel contact met haar man. Die vertelde onlangs dat als hij mijn naam laat vallen bij haar, ze nog naar mij vraagt. Daar heb ik veel voldoening uitgehaald.”

Mantelzorg

Zorg dragen voor iemand zit Rita en Ruud in het bloed. Het koppel had al enige ervaring met mantelzorg. Ze hebben samen met nog enkele familieleden gezorgd voor de zieke moeder van Rita. “Mijn moeder wilde haar laatste momenten thuis doorbrengen met haar familie. Daardoor hadden wij een speciaal bed nodig en gelukkig heeft LM Oost-Vlaanderen daar allemaal kunnen voor zorgen, zodat de wens van mijn moeder om thuis te blijven kon door- gaan.”

Toekomst

Vanuit hun engagement kijken zij hoopvol naar de toekomst. “Nu is het allemaal een beetje koffiedik kijken door corona. Dat is ook normaal. Wij zitten zelf, gezien onze leeftijd en medische voorgeschiedenis, in de risicogroep. Dus lijkt het ons best om te wachten tot we gevaccineerd zijn. Maar nadien zullen wij er met volle goesting voor gaan om zoveel mensen als mogelijk te helpen.” Ruud en Rita raden het iedereen aan om vrijwilliger te worden bij Hop-in. “Sommige mensen hebben een moeilijke thuissituatie en hebben soms externe hulp nodig. Als jij zo iemand kan helpen waarom zou je het niet doen?”

Miriam (66) werd vrijwilliger: “Mensen een luisterend oor bieden is zo belangrijk”

In oktober 2019 ging Miriam Hauben (66) na een carrière als leerkracht en researcher in de biotechnologie met pensioen. Om haar dagen nuttig in te vullen ging ze aan de slag als vrijwilliger bij Hop-in, de vrijwilligersorganisatie van LM Oost-Vlaanderen. “Er zijn heel veel mensen die nood hebben aan een babbeltje of gewoon wat gezelschap.”  

Je bent nu bijna anderhalf jaar met pensioen en al even lang aan de slag als vrijwilliger.  
“Klopt. Ik ben van opleiding licentiaat scheikunde en ik heb een tijdje in het onderwijs gestaan. Daarna ben ik terechtgekomen in het technologiepark van Zwijnaarde, waar ik 33 jaar als researcher in de biotechnologiesector gewerkt heb. Toen ik met pensioen ging had ik snel plannen om vrijwilligerswerk te doen. Ik ben eerst gestart in het AZ Jan Palfijn en later bij Hop-in.” 

Vanwaar de keuze om vrijwilligerswerk te doen?   
“Om mij nuttig bezig te houden en om contact te houden met mensen. Ik hou er niet van om de hele tijd thuis te zitten. Ik ben altijd al graag bezig geweest, dus ik wist onmiddellijk dat ik een nieuwe bezigheid zou zoeken. Ik doe het natuurlijk ook omdat ik andere mensen graag help. In het ziekenhuis sta ik op de psychiatrische afdeling, waar ik als vrijwilliger de bibliotheek beheer, koffie verdeel en boodschappen doe met de patiënten. Ongeveer een jaar geleden heb ik me dan ook ingeschreven als hopper bij de Liberale Mutualiteit. Er zijn nu twee dames bij wie ik regelmatig langsga.” 

“Vrijwilliger zijn heeft mijn ogen echt geopend. Veel mensen hebben nood aan gezelschap”  

Wat doe je precies bij die mensen? 
“Ik probeer vooral een luisterend oor te bieden, want de mensen vertellen zo graag. Maar soms gaan we ook wandelen, boodschappen doen of spelen we spelletjes. Als we gaan winkelen, doen we dat te voet, met het openbaar vervoer of met de auto.  Het is belangrijk om hen een gezellige namiddag te bezorgen. Het gebeurt wel eens dat ik kleine huishoudelijke taken doe zoals afwassen. De twee dames die ik nu vergezel, houden ervan om samen te gaan wandelen. Ze zijn 62 en 63 jaar en worden ook graag begeleid bij hun winkelbezoek.”  

Is het moeilijk om langs te gaan bij mensen die je niet kent? 
“Nee, voor mij niet. Het is natuurlijk altijd afwachten wie je voor je zal krijgen, maar ik heb daar nog geen problemen mee gehad. Ik ben ook wel een erg sociaal persoon en mijn ervaring in het onderwijs helpt daar zeker bij.  

 “Als ik zie hoeveel mensen er in de problemen zitten, dan besef ik pas hoe goed ik het zelf heb”  

Hoe vaak ga je bij de mensen thuis? 
“Meestal een keer per week. Bij mensen thuiskomen heeft mijn ogen wel geopend. Het verbaast me hoeveel mensen er in de problemen zitten. Dan pas besef je hoe goed je het zelf hebt. Mensen die veel meegemaakt hebben en dat niet altijd goed kunnen verwerken, hebben wel eens nood aan extra gezelschap. Het is fijn dat ik hen dat kan bieden.”  

Is dit iets wat je je hele leven wil blijven doen?  
“Absoluut. Ik heb als hopper veel zelfstandigheid, ik kan alles zelf plannen en ik sla graag een babbeltje met de mensen. Meer hoeft dat voor mij niet te zijn. Er zijn echt veel mensen die nood hebben aan gezelschap. Als ik een lange tijd bij dezelfde mensen ga, dan zou ik ook echt een band kunnen opbouwen met hen.”