Vrijwilliger Rita Vanderstraeten

Klerenmaakster Rita Vanderstraeten (65) uit Lochristi is vrijwilliger bij Hop-in, de vrijwilligersorganisatie van LM Oost-Vlaanderen. Ze werkt er als chauffeur voor medisch vervoer. “Vooral de dankbaarheid van mensen, daar haal ik veel voldoening uit.”

Rita stond op de eerste lijn toen Hop-in startte in 2017. “Ik was toen vrijwilliger bij een andere organisatie. Iemand die ik vast vervoerde, schakelde over naar Hop-in en vroeg specifiek naar mij. Hop-in heeft mij toen gecontacteerd, en het klikte meteen.” Rita werkt er sindsdien als chauffeur. “Mijn voorkeur gaat uit naar vervoer, omdat ik heel graag met de auto rijd.”

“Ik had dit al veel eerder moeten doen”

Maar dat was niet de voornaamste reden waarom Rita als vrijwilliger begon bij Hop-in. In 2007 kreeg Rita te horen dat ze borstkanker had, waarvan ze nu volledig hersteld is. “Toen ik ziek was, merkte ik dat er een tekort was aan medisch vervoer. Daarom ben ik hiermee begonnen.” Daarnaast is Rita hulpverlener bij het Rode Kruis. “Dat zorgende zit wel in mij. Ik had dit eigenlijk al veel eerder moeten doen.”

Basiel en Camiel
Rita heeft al meer dan 300 ritten op de teller staan. Bijna dagelijks is ze de baan op. En ze is niet altijd alleen. Het hondenkussen op de achterbank verklaart veel. Soms vergezellen Basiel of Camiel haar, twee guitige teckels van 8 en 2 jaar. “Basiel kruipt onder z’n dekentje en laat zich niet horen. Sommigen hebben zelfs niet eens door dat er een hondje in de auto ligt. Maar Camiel is wel een duvel. Die moet eens ‘goeiedag zeggen’ tegen de mensen. Als Basiel of Camiel er niet bij is, vragen velen ernaar.”

De kleren maken de vrouw
Naast het vrijwilligersvervoer heeft Rita haar handen vol, letterlijk dan. Hoeden, kledij, lederen handtassen, Rita naait en stikt het hele assortiment. Zelfs mondmaskers ontbreken niet. “Ik heb een hele hoop mondmaskers gemaakt tijdens deze coronacrisis die matchen met mijn outfit.” Tijdens de lockdown deed Rita weinig ritten. “Ik miste dat wel hoor. Van sommigen kreeg ik regelmatig nog telefoon. Iemand die ik normaal elke vrijdag vervoer, belde me toen elke dag op. Dat deed mij goed. Ik was ook wat ongerust, dus ik was blij dat die persoon oké was.”

Op dinsdag volgt Rita de hele dag les in de naaischool, van 9 tot 15 uur. En zelfs op die dag staat ze klaar als vrijwilliger. “Voor ik naar de les ga, haal ik om 8 uur iemand op om die naar het dagcentrum te brengen. Om half 6 ga ik die persoon terug halen. En soms vervoer ik in de namiddag na de les nog iemand.”

Dankbaarheid
Wat Rita zo fijn vindt aan haar werk als vrijwilliger is het contact met de mensen. “En weten dat ik hen kan helpen, hun dankbaarheid, dat geeft een ontzettend warm gevoel. Er zijn ook veel ouderen die niet meer mogen rijden. Wij geven hen dan die vrijheid. Ik raad iedereen aan om dit te doen. Ook ben ik erg tevreden over de werking van Hop-in. Coördinators Esra en Naomi zijn een fantastisch team. Dat mag gezegd worden!”

Vrijwilliger Christine Noterman

Christine Noterman (67) is al twee jaar chauffeur bij vrijwilligersdienst Hop-in. Mensen kunnen op Christine rekenen voor medisch vervoer. “Ik doe dit enorm graag!”

Christine is een bezige bij. Toen ze op pensioen ging, spoorde haar dochter haar aan om vrijwilliger te worden. “Om bezig te blijven. Anders loop ik de muren op!” Christine kwam via de website van LM bij vrijwilligersdienst Hopin terecht. “Ik schreef me in en de week nadien mocht ik al starten!” Christine is vrijwilliger in hart en nieren. Naast chauffeur bij Hop-in is Christine seingever op de Koppenberg. “Ik ben ook nog steward geweest bij KAA Gent in de Ghelamco Arena.”

Allround chauffeur
Christine staat in voor medisch vervoer en brengt mensen geregeld naar het ziekenhuis, de kinesist of de osteopaat. “Tot nu toe doe ik enkel medisch vervoer, omdat ik rekening moet houden met mijn kleinkinderen. Ik breng de kleinkinderen elke dag naar school en haal ze op. Daar moet ik ook tijd voor vrijmaken! Maar als de mensen me vragen om hen naar de kapper of winkel te brengen, geen probleem! Sommigen vragen me na hun doktersbezoek om samen een kop koffie te drinken, dat doe ik met plezier.”

Christine rijdt in normale tijden vier à vijf dagen per week. “Ik doe een rit in de voormiddag en/of in de namiddag. Dat hangt er een beetje van af of het druk is of niet.” Tijdens de lockdown light besloot Christine niet te rijden. “Ik miste het toen heel erg.” Met de mensen die ze vast vervoert, heeft Christine een sterke band. “Dat is ook normaal hé. Tijdens de lockdown belden ze me dan eens op om te vragen hoe het ging en wanneer ik terug kon rijden. Nu ben ik terug de baan op en de mensen zijn blij om je terug te zien. Dat doet deugd!”

Luisteren naar hen, geeft me veel voldoening

Luisterend oor
Wat Christine zo fijn vindt aan haar vrijwilligerswerk, is zien dat de mensen gelukkig zijn. “Ook luisteren naar hen geeft me veel voldoening. Ze kunnen met mij eens een babbeltje slaan of hun hart luchten. Ik zet mijn zorgen dan even opzij en focus me volledig op de mensen. Sommige personen zijn erg eenzaam en hebben weinig of geen familie meer. Dan geef ik hen mijn volle aandacht. Soms probeer ik raad te geven. Maar dat gaat niet altijd, want je zit nooit in exact dezelfde positie.” Christine raadt iedereen aan om vrijwilliger te worden. “Op voorwaarde dat je het graag doet. Voor het geld moet je het niet doen. Je doet dit uit plezier. Je doet dit omdat je een hart hebt en dat kan geven aan andere personen in nood.”

Vrijwilliger Huguette Adam

Huguette Adam (49) is vrijwilliger bij Hop-in. Sinds februari 2018 gaat ze als Hopper langs bij mensen om een babbeltje te slaan. “Door de coronacrisis gaat dat nu helaas niet. Maar ik bel ze wel. Ik probeer contact te houden want velen zitten in een rusthuis en krijgen geen bezoek. Ik probeer ze te ondersteunen in deze moeilijke tijd.”

Toen Huguette zich aansloot bij LM Oost-Vlaanderen ontving ze het ledenmagazine. Daarin stond een oproep om vrijwilliger te worden. “Ik was geïnteresseerd en nam contact op met Hop-in. Naomi kwam bij me langs en ik was onmiddellijk overtuigd.”

Coronacrisis

“Ik mag niet meer werken van de dokter omdat ik lijd aan fibromyalgie en het chronisch vermoeidheidssyndroom. Bij het minste dat ik doe, ben ik moe en heb ik pijn. Ik kan niet meer dan vier uur per dag werken.” Toch wou ze niet constant thuisblijven. Vrijwilligerswerk leek het perfecte alternatief.

“Ook in deze coronacrisis hebben mensen nood aan een babbel”

Huguette is Hopper en gaat langs bij mensen die gezelschap nodig hebben. “Ik ga elke week langs bij een mevrouw in een rusthuis en daar blijf ik twee of drie uur. Normaal gezien ging ik binnenkort bij nog iemand gaan, maar door de coronacrisis is dat uitgesteld.” Ook in deze coronacrisis hebben mensen nood aan een babbel. “Ik mag helaas niet meer langsgaan maar ik bel ze wel. Ik probeer contact te houden want velen zitten in een rusthuis en krijgen geen bezoek. Ik probeer ze te ondersteunen in deze moeilijke tijd.”

Mooie broek en blouse

“Ik doe het heel graag omdat ik mij zo nuttig voel. De mensen zijn content, en ik ook. Het voelt echt alsof ik iets goed gedaan heb.” Hopper zijn zorgt ervoor dat Huguette zich beter voelt, zowel fysiek als mentaal. “Als ik bij iemand langsga, maak ik me op. Dan wissel ik mijn training voor een mooie broek en blouse. Zo voel ik me terug een beetje vrouw.”

Ze hoopt het nog zo lang mogelijk te kunnen doen. “Ik krijg er zoveel voldoening van. Het is een hele toffe job.” Met de Dag van de Vrijwilliger krijgt elke chauffeur en Hopper een attentie en dat doet deugd. “Het doet me zoveel plezier dat ik een cadeautje en een bedankingsbrief krijg. Het is maar iets kleins maar het toont de appreciatie. En dat is heel fijn.”

Huguette hoopt dat Hop-in nog veel vrijwilligers rijker wordt. “Veel mensen zijn eenzaam en wij kunnen ze helpen. Zeker na de coronacrisis zullen we velen moeten ondersteunen. Ze zullen zo blij zijn om ons terug te zien.”

Vrijwilliger Yvan De Bruyne

Of we Yvan De Bruyne (70) mogen interviewen voor deze rubriek? “Ja hoor, maar enkel tussen 10u15 en 11u15. Ervoor en erna moet ik rijden voor Hop-in. Net zoals de politiekers of filmsterren mag je me komen interviewen maar enkel tussen bepaalde uren.”

Yvan heeft redelijk wat ritten op zijn agenda staan. “Deze morgen heb ik een man naar Buggenhout gebracht. Straks heb ik een andere rit en daarna moet ik die man terug gaan ophalen in Buggenhout. Het is heel druk. Ik heb bijna geen enkele dag vrij.” Hij doet ongeveer veertig ritten per maand voor Hop-in maar met heel veel zin. “Ik doe het heel graag. Ik zou het niet kunnen missen, echt waar!”

Versperde doorgang

 “Ik heb altijd een drukke job gehad als veearts. Ik reed veel en graag met de wagen en kwam bij de mensen thuis.” Toen hij drie jaar geleden op pensioen ging, zag hij het niet zitten om hele dagen thuis te zitten. “Ik heb een grote tuin met veel werk maar toen het winter werd, wist ik echt niet wat doen. Toen zag ik in het ledenmagazine van LM dat Hop-in vrijwilligers zocht. Een maand later deed ik mijn eerste rit.”

De eerste ritten voor Hop-in staan nog goed in Yvan’s geheugen gegrift. “De allereerste keer vergat ik de kilometers te rekenen tot aan mijn huis. Dat zal ik nooit vergeten. Bij mijn derde rit moest ik een man van Temse vervoeren. Die meneer zat in een rolstoel en woonde in een appartement. Toen ik hem naar buiten wou duwen, bleek dat hij niet door de deur kon. Een tafel versperde de doorgang. Ik moest beginnen verhuizen om buiten te geraken. Eenmaal buiten zette ik hem in de lift en duwde ik op het knopje. Daarna moest ik met de trap naar beneden want ik kon er niet bij.” (lacht)

Zeshonderd ritten

Op twee jaar tijd reed Yvan al meer dan zeshonderd ritten voor Hop-in. “Van al die ritten heb ik maar één keer iemand gehad waarmee ik niet meer wou rijden. Over het algemeen zijn het heel aangename mensen.” Ook alle leeftijden komen aan bod. “De jongste passagier was amper vijf jaar, de oudste 97. Wekelijks doe ik boodschappen met een 92-jarige man, voordien deed ik nooit boodschappen.”

Yvan vervoert vaak dezelfde mensen. “Op maandag, woensdag en vrijdag rijd ik rond met een mevrouw uit Sint-Niklaas. In de loop der tijd heb ik haar zien openbloeien. De eerste keer dat ze instapte, durfde ze haar mond bijna niet open te doen.” Chauffeur zijn bij Hop-in is soms emotioneel zwaar. “Ik heb een man zwaar zien aftakelen. Toen ik later hoorde dat hij gestorven was, ben ik naar zijn begrafenis gegaan.”

Niet rijk

“Ik heb eens iemand aangeraden om ook chauffeur te worden. Maar na één keer gaf hij er de brui aan. Hij moest te vaak wachten en klaagde dat het niets opbracht. Ja, wat wil je? Het is vrijwilligerswerk. Je wordt daar niet rijk van.” Yvan is graag vrijwilliger voor Hop-in. “De mensen zijn heel dankbaar. Ik hoop dat ik het nog een paar jaar kan doen.”

“Weet je wat ik soms jammer vind? Dat de vrijwilligers elkaar niet kennen. Als er vanuit Hop-in iets wordt georganiseerd, komen daar te weinig vrijwilligers op af. Daarvoor is deze rubriek wel ideaal. Zo leer je eens iemand kennen.”

Vrijwilliger Chris Van Renterghem

Chris Van Renterghem (65 jaar) is een vrijwilliger van het eerste uur. Toen hij op 1 januari 2017 op pensioen ging, zocht hij een andere invulling van zijn tijd. Met zijn liefde voor rijden en sociale vaardigheden was chauffeur bij Hop-in hem op het lijf geschreven.

“Ik ben op pensioen gegaan, en de week erna zag ik in het ledenblad van de Liberale Mutualiteit dat ze chauffeurs zochten bij Hop-in. Onmiddellijk wist ik dat dat iets voor mij was. Ik rijd enorm graag met de wagen, ben een sociaal persoon en wou absoluut onder de mensen blijven.” Dagelijks rijdt Chris mensen rond, twee ritten per dag en “dat vult mijn agenda goed. Ik kom op ongeveer 35 ritten of tweeduizend kilometer per maand.”

Hart luchten

Chauffeur worden bij Hop-in om geld te verdienen vindt Chris geen goede motivatie: “Blijf dan maar beter thuis. Je moet het doen met hart en ziel. Het is een mooie job maar ook vermoeiend want soms is het mentaal zwaar.” Chris praat gemakkelijk over moeilijke onderwerpen, zo weet hij ook graag wat de mensen hun problemen zijn. “Als ze weten dat ze erover kunnen spreken, voelen ze zich meteen comfortabeler. Ze willen ook vaak hun hart bij me luchten, dat geeft veel voldoening.”

“Ik heb ooit eens een mevrouw gehad die me tijdens een eerste rit haar hele leven vertelde. Iets wat ik nooit zou doen tegen een onbekende. Af en toe moet ik toch even slikken. Zo had ik ook eens een mevrouw die euthanasie had aangevraagd. Ik was daar nog nooit mee in contact gekomen maar doordat die mevrouw me haar verhaal vertelde, begreep ik haar. Op het einde van die rit, zat ze te huilen en bedankte ze me om te luisteren. Blijkbaar kon ze nergens anders haar verhaal kwijt omdat niemand wou luisteren. Soms maak ik ook herkenbare verhalen mee. Ik moest iemand die kanker had naar de bestraling brengen. Ze had hetzelfde type als mijn vriendin had gehad. Dat doet dan wel een beetje pijn. Maar door daarover te vertellen, voel je meteen een klik. Ik doe maar twee ritten per dag, toch kom ik ’s avonds soms doodmoe thuis, gewoon van te luisteren.”

Bestralingsmachine

Hij vindt het belangrijk om mensen die ziek zijn, als normale gezonde mensen te behandelen. “Ik had vroeger een invalide vriend, en als mensen hem als invalide behandelden kon hij daar echt kwaad van worden. Hij wou als een gewone persoon behandeld worden. Ik probeer dat dus nu ook altijd te doen.” Zo creëerde Chris al verschillende vertrouwensbanden en heeft hij zelfs al vaste cliënten. “Ik heb iemand die altijd specifiek naar mij vraagt en zelfs zijn afspraken bij de dokter plant naargelang ik vrij ben of niet.” Chris probeert betrokken te zijn in hun leefwereld. “Ik moest eens een persoon naar het AZ Sint-Lucas brengen voor een bestraling. Omdat ik zo’n machine nog nooit had gezien, vroeg ik aan de verpleegster of ik de bestralingsmachine eens mocht zien. Toen de laatste patiënt buiten was, riep ze me binnen en legde ze mij alles uit. Dat is heel interessant want zo kan ik mensen geruststellen als ze voor de eerste keer naar een bestraling moeten omdat ik kan uitleggen wat er gaat gebeuren. Dat is veel waard.”

Chris is heel graag chauffeur bij Hop-in. “Het zijn in feite allemaal vrienden geworden. Als er iets is, bellen ze rechtstreeks naar mij en ik moet dat dan doorbellen naar Hop-in.” Hij wil chauffeur blijven tot hij het niet meer kan. “Ik voel me heel goed bij Hop-in. Ik hoor ook van veel mensen dat Hop-in de beste hulp is. Ik voel me hier heel gelukkig.”